Ve işte küçük mavi tren geliyor, tepeyi tırmanıyor. Muazzam bir tepe bu arada — birçok kişi bunun şimdiye kadar görülmüş en büyük tepe olduğunu söylüyor. Ya tren? Tren tepeye ulaşacak. İnan bana.

Açık konuşayım. Yedi numara menü — kızarmış pilavlı kung pao tavuğu — on iki doksan dokuzluk fiyatıyla olağanüstü bir değer sunuyor. Bazıları lo mein'i tercih edebilir. Ve bu onların hakkı. Ama ben derinden ve samimiyetle kung pao tavuğuna inanıyorum.

Orada oturuyordu, kıpırtısız, kehribar gözleri masanın kenarındaki bardağa kilitlenmiş. Evren nefesini tuttu. Bir pençe uzandı — yavaşça, kararlılıkla — ve yerçekiminin sessiz kesinliğiyle bardak yere yuvarlandı. Gözünü bile kırpmadı. Hiç kırpmaz.

Burada, açık ofis planının floresan ışıklı düzlüklerinde, genç analist ortak mikrodalgaya doğru ilerliyor. Artan makarnasını sessiz bir kararlılıkla koruyor. Bir rakip beliriyor — Muhasebe'den Karen — ve gerilim elle tutulur hale geliyor. Aynı anda yalnızca bir kişi ısıtabilir.