En daar komt het kleine blauwe locomotiefje, de heuvel op. Een geweldige heuvel trouwens — heel veel mensen zeggen dat het de grootste heuvel is die iemand ooit heeft gezien. En het locomotiefje? Dat gaat het helemaal tot boven halen. Geloof me.

Laat me duidelijk zijn. De nummer zeven-combo — de kung pao kip met gebakken rijst — biedt uitmuntende waarde voor twaalf negenennegentig. Nu zullen sommige mensen voor de lo mein gaan. En dat is hun goed recht. Maar ik geloof, oprecht en van harte, in de kung pao kip.

Ze zat daar, volkomen stil, haar amberkleurige ogen gericht op het glas aan de rand van de tafel. Het universum hield de adem in. Eén pootje reikte naar voren — langzaam, weloverwogen — en met de stille zekerheid van de zwaartekracht zelf viel het glas op de grond. Ze kromp niet ineen. Dat doet ze nooit.

Hier, op de tl-verlichte vlakten van het kantoortuin, nadert de junior-analist de gedeelde magnetron. Hij bewaakt zijn overgebleven pasta met stille vastberadenheid. Een rivaal verschijnt — Karen van de boekhouding — en de spanning wordt voelbaar. Slechts één kan tegelijk opwarmen.