و حالا قطار آبی کوچک می‌آید، از تپه بالا می‌رود. راستی تپه فوق‌العاده‌ای است — خیلی‌ها می‌گویند بزرگ‌ترین تپه‌ای است که تا حالا کسی دیده. و قطار؟ قطار به قله می‌رسد. باور کنید.

بگذارید شفاف بگویم. کمبو شماره هفت — مرغ کونگ پائو با برنج سرخ‌شده — با قیمت دوازده و نود و نه ارزش فوق‌العاده‌ای دارد. حالا بعضی‌ها ممکن است لومین انتخاب کنند. و این حق آن‌هاست. اما من عمیقاً و صمیمانه به مرغ کونگ پائو ایمان دارم.

آنجا نشسته بود، بی‌حرکت، چشمان کهربایی‌اش خیره به لیوان لب میز. کل کائنات نفسش را حبس کرده بود. یک پنجه دراز شد — آهسته، سنجیده — و با قطعیت آرام خود جاذبه، لیوان به زمین غلتید. حتی پلک هم نزد. هیچ‌وقت نمی‌زند.

اینجا، در دشت‌های نورانی مهتابی اداره پلان باز، تحلیلگر تازه‌کار به سمت مایکروویو مشترک می‌رود. پاستای باقیمانده‌اش را با عزمی خاموش نگه می‌دارد. رقیبی ظاهر می‌شود — کارن از بخش حسابداری — و تنش محسوس می‌شود. هر بار فقط یک نفر می‌تواند گرم کند.